Het konvooi

Op weg naar Breendonk

De ingang van het fort… Vele Joden bracht men hier binnen…

De ‘beestenwagens' waarmee de gevangenen werden vervoerd…

Lees zelf even …

De overlijdensaktes …

Herr Schmidt, hij die alles te zeggen had

één van de vele foto's die in het groot te zien zijn in het kamp, genomen door een Duitse oorlogsjournalist

De kleine kamertjes van ‘de kleermakers'

Ontsnappen is niet mogelijk

Kraantjes om je te wassen in 30 seconden!!!

Enkele stoelen voor meer dan 50 gevangenen…

De bedden, met onzachte strozak, dicht op elkaar

De schimmel aan de muren

Kleine gevangeniskamers voor de gevangenen die nog moesten ondervraagd worden

Tralies overal

Slotje op de deur…

De martelkamer

Zelfs in de gangen was het akelig

De kruiwagens waarmee ze al het zand moest vervoeren

Deze zware kiepwagens moesten de uitgehongerde mensen met slecht vier man verder duwen…

Het fort

Het fort was ingegraven om vanuit de lucht niet op te vallen tijdens de oorlog. Toen de Nazi's het innamen, vonden ze het een goede straf om het hele kamp weer uit te graven. Het zand werd gebruikt om de dijken errond te verhogen. Op de foto zie je het enige nog onderaardse deel van het fort.

De galg

De palen… De vele bloemenkransen herdenken de gestorvenen

We lezen samen het ‘Dagboek van Anne Frank'

Simon Gronowski doet zijn verhaal… Hij ontsnapte als jongen van 11 jaar uit Konvooi XX (twintig)

De tolk moest af en toe wat vertalen. Simon is namelijk Franstalig.

Na dit zware verhaal, konden we ‘genieten' van een stukje oorlogsbrood met bruine suiker

Simon speelt op de piano het lied dat hij zong tijdens zijn ontsnapping. Het gaf hem moed, zei hij.

Nog even samen op de foto. Dank je wel, Simon, voor al jouw moed!

Onze actie op vrijdag: We kleuren de oorlog WEG!

 

 

naar begin van de pagina naar overzicht van de reportages